anorthodox

λένε ότι παραείμαστε ριψοκίνδυνοι,
ότι ο κόσμος για τον οποίο καιγόμαστε
δεν μπορεί να γεννηθεί απ’τη φωτιά,
ότι πρέπει να φυτέψουμε τους σπόρους του

αλλά τους απαντάμε,
με κάπνα στα πρόσωπα μας
και χούφτες χώμα στα χέρια μας
“πλουτίζουμε τον κήπο μας με στάχτη”

Αναδημοσίευση από το athens.indymedia.org

Πρωτότυπο εδώ

«κάθε μισό καταστρέφει κάθε τι ολόκληρο»
Φρ. Νίτσε

Ένας από τους κυρίαρχους βραχνάδες στο εσωτερικό του επαναστατικού κινήματος είναι το ζήτημα του φετιχισμού ( πασιφιστικού ή βίαιου). Το μέσο, αποκομμένο από έναν ευρύτερο επαναστατικό σχεδιασμό, αυτονομημένο και απόμακρο από μια λογική συνολικής επίθεσης, μετατρέπεται σε φετίχ, σε «αναρχικό» υποκατάστατο του σταυρού.

Αναμφίβολα, κινήσεις όπως συναυλίες, προβολές, συντροφικές κουζίνες κλπ είναι χρήσιμες και αναγκαίες, εάν είναι ενταγμένες σε ένα συνολικότερο σχέδιο επίθεσης. Όταν όμως λειτουργούν αποκομμένα και με λογική κατακερματισμού της δράσης, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να μετατρέπουν τα στέκια και τις καταλήψεις σε εναλλακτικά συναυλιάδικα, σε ποιοτικούς κινηματογράφους και σε φθηνά ή τζάμπα εστιατόρια. Αντίστροφα, η αποκομμένη βία που διακατέχεται από τη λογική της βιτρινολογίας και του αυτοανακυκλούμενου ξεκαυλώματος, η βία που μετράει τις ζημιές με τον ίδιο τρόπο που οι καπιταλιστές μετράνε τα κέρδη, η αυτό-αναφορική βία, μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά αδιέξοδα. Φυσικά και μας ενδιαφέρει το ποσοτικό αποτέλεσμα της υλικής σύγκρουσης με τους εξουσιαστικούς θεσμούς, φυσικά και επιδιώκουμε τη μεγιστοποίηση της φθοράς που προκαλεί μια πράξη σαμποτάζ, αλλά αυτό δεν είναι το κυρίαρχο ζήτημα.

Το κυρίαρχο ζήτημα δεν είναι ποσοτικό, αλλά ποιοτικό. Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι ούτε η αριθμολαγνεία, ούτε το άγχος της απόδοσης, ούτε ο φετιχισμός του μέσου, ούτε η αυτό-εγκλωβιστική λογική του « Ότι Βρέξει Ας Κατεβάσει» και του «Από Το Να Μη Γίνει Τίποτα, Καλύτερα Να Γίνει Μια Παπαριά». Και είναι προφανές πως μας είναι εντελώς άχρηστη η λογική μιας ποδοσφαιρικού τύπου σύγκρουσης με το κράτος (η αναρχία χρειάζεται επαναστάτες και όχι κομάντο αυτοκτονίας!). Δεν είμαστε ούτε αθλητικογράφοι, ούτε λογιστές της επανάστασης.

Αυτό που χρειαζόμαστε, είναι το ξεπέρασμα της λογικής της μητροπολιτικής βίας*, που βασίζεται στο ένστικτο και στον αυθορμητισμό, και τη μετατροπή της σε αυτό-οργανωμένη επαναστατική βία, που ( δίχως να αρνείται πλήρως το ένστικτο και τον αυθορμητισμό) βασίζεται πρωταρχικά στην επαναστατική συνείδηση. Αυτό που χρειαζόμαστε, λοιπόν, είναι η αποφετιχοποίηση της βίας και η ένταξή της σε έναν συνολικό και ολιστικό επαναστατικό/αναρχικό σχεδιασμό.

Αναγκαία προϋπόθεση είναι η δημιουργία υποδομών που θα εστιάζουν στο Σύνολο ( ολοκληρωτική επίθεση σε υλικό και πνευματικό επίπεδο με το υπάρχον) και όχι στα Υποσύνολα ( τα διάφορα μέσα, βίαια ή μη βίαια, που είναι απλά κομμάτια του Συνόλου, και τίποτα παραπάνω!). Οι οργανωμένες επαναστατικές υποδομές ερχόμενες τόσο σε υλική, όσο και σε πνευματική ρήξη με την υπάρχουσα αθλιότητα της εξουσιαστικής κοινωνίας, θα κάνουν χρήση των υποσυνόλων ως μέσων αγώνα και όχι ως μυστικιστικών και μεταφυσικών φετίχ.

Και η αυτοοργανωμένη επαναστατική βία είναι υποσύνολο της γενικότερης επαναστατικής διαδικασίας σε ενεστώτα χρόνο, και ως τέτοια πρέπει να χρησιμοποιηθεί. Όσο δεν υπάρχει λογική συνολικής ρήξης, η βία θα παραμένει ένα αποσπασματικό γεγονός, κατακερματισμένο, ανώνυμο, στη μέση του πουθενά, ένα απλό ξέσπασμα αδρεναλίνης, ανήμπορη να εισχωρήσει στο κοινωνικό πεδίο ως ουσιαστικός αντίπαλος της κυριαρχίας. Ας μπούμε στην ουσία σύντροφοι…

* ( σχετικά με τη μητροπολιτική βία: σε καμιά περίπτωση δεν καταδικάζουμε την ενστικτώδη και αυθόρμητη βία των καταπιεσμένων. Γι’ αυτό άλλωστε μιλάμε για ξεπέρασμα και όχι για απόρριψη της μητροπολιτικής βίας. Άλλωστε η αυθόρμητη βία των καταπιεσμένων είναι ο ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ ΠΡΟΘΑΛΑΜΟΣ της συνειδητής επαναστατικής βίας).

The slogan ‘Revolution or Death!’ is no longer the lyrical expression of consciousness in revolt: rather, it is the last word of the scientific thought of our century. It applies to the perils facing the species as to the inability of individuals who belong. In a society where it is well known that the suicide rate is on the increase, the experts had to admit, reluctantly, that during May 1968 in France it fell to almost nil. That spring also vouchsafed us a clear sky, and it did so effortlessly, because few cars were burnt and the shortage of petrol prevented the others from polluting the air.

«Αγαπώ τα τσογλάνια και τους χασίκλες, τους κλέφτες, τις πουτάνες, τους ρεμπέτες και τους πούστηδες γιατί μάχονται κάθε μορφή εξουσίας και τους αγαπώ πιο πολύ γιατί τα καταφέρνουν και επιζούν κόντρα στην αστυνομία, κόντρα στον ποινικό νόμο, κόντρα στην απαίσια ηθική των μικροαστών, κόντρα στον φλογερό εαυτό τους»

Μερικά βιβλία του

Ποιός το περίμενε
ένα ηφαίστειο να γίνει
σύμμαχος μας
και με τη στάχτη του
να καθαρίσει
ο ουρανός μας
από αέρια
αεροπλάνα
πλάνα
επισκευής οικονομιών

εύχεται κανείς σαν εμένα να είχε φτύσει και λάβα το παγόβουνο;

Αν περιμένουμε δεν θα έρθει.
Αν κρατηθείς για μια ιδιαίτερη μέρα, αν καθησυχαστείς καρτερώντας εκείνη τη συγκυρία.
Αν νοικοκυρευτείς και κάνεις παιδιά με την ελπίδα ότι αυτά θα δουν αυτό που δεν θα δεις εσύ.
Αν ρωτάς πείτε μου τι να κάνω και θα το κάνω εσάς σας εμπιστεύομαι.
Αν πεις δεν αλλάζει τίποτα και αναρωτιέσαι εγώ θα βγάλω το φίδι απ’την τρύπα.
Αν πιστεύεις ότι πρέπει να έρθει το πλήρωμα του χρόνου, η έκρηξη που θα σε σπρώξει κι εσένα μπροστά, ένας πόλεμος να σε παρασύρει κι εσένα, ένα κίνημα να κολλήσεις κι εσύ.
Αν στέκεσαι πίσω από την πόρτα περιμένωντας να χτυπήσει για να την ανοίξεις.

Κάθε στιγμή είναι μια υπέροχη ευκαιρία. Κάθε μέρα έχει επανάσταση, κάθε βράδυ εξέγερση. Κάθε ζωή είναι έτοιμη να εκραγεί κι αν δεν το κάνει μένει για πάντα τζούφια. Μένει εκεί για να την ξεθάψουν δεκαετίες μετά παιδάκια που θα παίζουν μπάλα και να γίνει είδηση στο δελτίο.

Γι αυτό μη μου ζητάς να σου πω πότε θα έρθει, φέρτην. Και θα βοηθήσω κι εγώ όσο μπορώ και λίγο ακόμα.

Όρκα, η φάλαινα δολοφόνος. Ακόμα και το όνομα που της δώσαμε είναι απάνθρωπο. Φροντίσαμε να την κάνουμε τέρας για να την φοβόμαστε, θηρίο για την κυνηγήσουμε, εγκληματία για την μπαγλαρώσουμε. Την πιάσαμε, την εκπαιδεύσαμε να κάνει κόλπα σαν καραγκιοζάκι, όπως τις αρκούδες παλιά οι αρκουδιάρηδες, μ’ενα χαλκά στη μύτη, χωρίς αξιοπρέπεια, να κάνει τούμπες για να τις πετάξουμε το “ξεροκόμματο” της. Να μας διασκεδάσει, εμάς τους εξελιγμένους, τις επικορωνίδες της φύσης. Και όταν σκοτώνει τον εκπαιδευτή της, φιλολογούμε για το αν πρέπει να της κάνουμε τη χάρη να την αφήσουμε να ζήσει.

Ο Tilikum ήταν και είναι άγριο ζώο.
Ο Tilikum είναι το μεγαλύτερο αρσενικό του είδους του σε αιχμαλωσία.
Ο Tilikum είτε συνειδητά ως έκρηξης συναισθήματος, είτε ασυνείδητα μιας και είναι εφτάμιση μέτρα και ζυγίζει έξι τόνους, σκότωσε την εκπαιδεύτρια του που την ήξερε 16 χρόνια.
Ο Tilikum το έχει ξανακάνει άλλες δύο φορές.
Ο Tilikum μάλλον θα το ξανακάνει αν του δωθεί η ευκαιρία.

Και καλά θα κάνει.

Ο Tilikum δεν έχει ξεχάσει πως είναι η βαθιά, αποτρόπαια θάλασσα.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΑ ΘΗΡΙΑ
ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΘΗΡΙΟΔΑΜΑΣΤΕΣ

Στο φόρτε οι μηχανές την ώρα που γελάς
στο φόρτε οι μηχανές την ώρα που φωνάζεις
ανατριχίλα του κοσμάκη, μη μιλάς
στο μακελειό το ομηρικό που ωριμάζεις.

Γρηγορείτε, κελιά, μες στο χημείο του Μαγιού!

Χέρσα μου μάτια, τί αλκοολικός καιρός
με Βάγκνερ νανουρίζονται οι πρεζονόμοι
κι όλο ρωτάνε αν είναι νόμος φυσικός
να κάνει ο Χικμέτ διαδήλωση στη Ρώμη.

Γρηγορείτε, πουλιά, μες στο χημείο του Μαγιού!

Τώρα μαθαίνεις στο Ικόνιο αποκλεισμένος
ποιοί σαμποτάρουν με καλώδια το κορμί σου
πατριωτάκι, τρώει τα νύχια ο ανακριτής σου
κι είναι το ίδιο αγέλαστος και γελασμένος.

Γρηγορείτε, παιδιά, μες στο χημείο του Μαγιού!

Το παρακάτω κείμενο το διάβασα στο infoshop news, το feed του οποίου θα το βρείτε στο πλάι. Μην μπερδευτείτε, δεν μιλάει για την Αγκόλα στην Αφρική, υπάρχει και άλλη στη Λουϊζιάνα των ΗΠΑ. Είναι μια μικρή ιδέα του τι σημαίνει σωφρονιστικό σύστημα σε μια χώρα που το έχει κάνει και αυτό βιομηχανία και τι έχουμε να περιμένουμε.
Για όσους δε μιλάνε αγγλικά, μια λίγο χοντροκομμένη μετάφραση εδώ

Visiting A Modern Day Slave Plantation

An Interview With Nancy A. Heitzeg

By Angola 3 News

Nancy A. Heitzeg, Ph.D is a Professor of Sociology and Program Co-Director, Critical Studies of Race and Ethnicity at St Catherine University in St. Paul, Minnesota.

Angola 3 News: Please tell us about your recent visit to the Louisiana State Penitentiary at Angola this past month.

Nancy A. Heitzeg: I was at Angola with a University-level off-campus class I was teaching on Racism in the Criminal Justice System. Students and I were in New Orleans for a week where we met with Sister Helen Prejean and did some work for the Juvenile Justice Project of Louisiana. I had been to Angola once before and both tours were comparable.

I should say that it is surprisingly simple to get a tour at Angola – just call the Museum, fill out a form and just turn up. No background checks, no IDs and no trips through metal detectors—which, of course, I have experienced at other prisons even when I was an invited speaker. You can and we did even drive our own vehicle through the grounds on the tour with a tour guide who rides along. Of course matters would be much different if one was at Angola to visit an inmate.

A3N: What happened during the tour?

NAH: The tour is quite extensive—we were there for 6 hours—and consisted of the following stops/activities:

§ Guard/employee Village: A small “town”—built by inmates of course—house about 200 employees that live and work there with their families. Kids are bused in and out of the prison gates to outside schools. The town sits in the shadow of the Warden’s new mansion atop a high hilltop—built again by inmate labor.

§ The Dog Kennels: Angola is very proud of their dog breeding and training operation, which includes Bloodhounds, German Shepherds, Dobermans, Rottweilers, and wolves. They are attempting to breed a more “vicious” attack dog by crossing Shepherds with the metaphoric “black wolf” they have. It is Mengelian really. Dogs are trained to track and attack unruly and escaping inmates. Some are trained to sniff drugs and contraband—some sold to law enforcement.

§ Point Look-Out: The inmate cemetery for those whose bodies are not claimed and removed by relatives after death. Angola now claims a “dignified burial” for inmates by actually giving them a coffin! A coffin made, of course, by other inmates—and a horse drawn hearse procession. The coffin-making work drew recent attention when Billy Graham’s wife Ruth was buried in one. Point Look-Out has recently been renamed—ironically—for the slain guard Brent Miller, which does not seem to bode well for Herman Wallace and Albert Woodfox, of the Angola 3, who were convicted of Miller’s 1972 death (note: Miller’s widow, Leontine Verrett, now questions their guilt and has called for a new investigation into the case).

§ The Horse Barn: Angola loves its horses. They have quarter horses, Percherons, some thoroughbreds and mules. Again mad breeding experiments—crossing Percherons with mules and thoroughbreds—these, of course, are for sale at auction, often to law enforcement agencies.

§ The “Red Hat”: The most chillingly evil place I have ever been. The Red Hat is a Louisiana “Historical Landmark”—it is a cement cellblock with maybe forty 8 x 8 cells. It is cold as ice regardless of the weather outside and still smells of death and suffering even though it is open to ventilation. The Red Hat was built in the 1930s and was used for disciplinary purposes and public execution. The original electric chair with its old generator and battery is there. This is the chair that failed to kill Willie Lee Francis the first time in 1947, so yes, they had to “execute” him twice. Anywhere from 6-13 inmates were thrown naked into a single cell for punishment. This facility was used until 1973! Tour guides tell the story of Charlie Frazier who murdered two guards in the cane fields and escaped. After apprehension and upon his extradition from Texas, he was put in the last cell on the left and the door and window were welded closed. He lived that way for 7 years until he became ill and died. This is supposed to be a great story of punishment and justice served.

§ The New Death House: Tours do not go in, but the new larger death house is further inside the property. There were complaints that it was too close to the gate and outer perimeter. There was an escape from the old death house in the late 1990s where 3 inmates made it out and off the prison property.

§ The Execution Chamber: Tours go right in and stand by the lethal injection table. Louisiana used the electric chair until 1991—there is still a ventilator which was used to clear the smell of burned flesh. The witness rooms are small. Louisiana does not allow an inmate’s family to witness an execution and Warden Cain edits and reads the inmate’s last words. Angola owns all of you, even this.

§ Inmate “Dormitory”: Tours walk right into and through a “typical” 90 bed dormitory as if the inmates there were invisible. A bed and a trunk for possessions is what you get. Due to state budget crunches, Angola may go to double-bunks in these dorms.

§ Lunch: For $3, tours can eat what the entire prison eats. The day I was there it was a grease soaked piece of fish, rice in bacon grease, a biscuit, 2 greasy cookies and some sugar flavored drink. Needless to say, we looked at the trays and went without.

§ Visit with the editor of The Angolite: This takes place in the Visitor Center where inmates are bused to meet their guests and where parole hearings and other legal proceedings take place. Since the release of Wilbur Rideau, Kerry Myers has been the editor and the inmate who speaks to tours. He is a white middle-class man who is serving life without parole for the 2nd Degree Murder of his wife. Myers told 2 different versions of his crime when I visited so I looked up his case which is actually infamous—the subject of a book and TV movie. Unlike most inmates who spend at least 3 months and in many cases 10 years toiling in the fields planting by hand, Myers was offered a 20 cents an hour job at The Angolite just 45 days into his incarceration there. Race and class privilege rule even here.

§ Radio Station: The “Incarceration Station” broadcasts live to all seven prison complexes at Angola. Inmate DJs play mostly gospel but it also serves as a means for communicating to all facilities during emergencies.

§ Museum/Gift Shop: Here are many lots of displays of Angola’s history—weapons, a section on the Red Hat, the “heeling” incident, and “Gruesome Gertie,” which is the last electric chair, with photos of all executed inmates since 1981—the most recent in January 2010. There is a rodeo display, a section in Angola as portrayed in films such as Dead Man Walking and Monster’s Ball, a history of escape attempts and more. Angola’s reputation as “the bloodiest prison in America” is portrayed as an artifact of the past. We are led to believe that Angola is now a peaceful, humane institution where religion has ushered in a new era of calm, but the inmate who works as a janitor and likes to talk will tell you different. Warden Cain may run a less overtly brutal regime than previous wardens, but much repression is now just more hidden from public view. Warden Cain is quite adept at public relations. Of course you can buy Cain’s book at the gift shop and lots of junk with his name all over it, including small bales of cotton.

A3N: How much do you think things have changed since Angola was infamously labeled “the bloodiest prison in America?”

NAH: The tours are apparently part of Warden Burl Cain’s efforts to make Angola seem more humane, safe and open, in an effort to undo the image of Angola as “the bloodiest prison in America.” On the surface, I suppose what visitors see on the tour could reinforce that notion because there is regular interaction with inmate trustees, trips into inmate “dormitories” and never any sense of danger or risk. Of course, there is a great emphasis on the role of religion. For example, there is the new Graham Foundation Chapel, KLSP Incarceration Station that plays mostly gospel and the New Orleans Baptist Theological Seminary program. All of this emphasizes conservative evangelical Christianity over other faith traditions. Religion is clearly seen and used at Angola as a source of social control. Warden Cain has said that “the only true rehabilitation is moral.”

But many questions remain about what is unseen or unspoken unless you directly ask. Inmates still try to escape and as many as 1200 inmates—about 20% of the total population of over 5100—are in administrative segregation/lock-down at the notorious Camp J. These inmates are granted their one hour of “exercise” in an incredibly small dog kennel-like cage and are forced to remain handcuffed during their brief time out (this is apparently the response to inmates “flashing” female guards in the tower). An array of deadly weapons is still confiscated weekly, and there is reportedly on-going use of dogs and other force to control the population. Sexual assault is also reportedly still an issue and the obituary column in The Angolite often refers to deaths of relatively young inmates in Camp J without noting cause of death, as it does in other obituaries.

If allowed to, inmates also offer a critique of The World Famous Angola Rodeo, where inmates participate for cash prizes at great risk. There have been several inmate deaths at the rodeo as well as extreme injuries and on-going chronic conditions. Inmates are allowed to sell crafts at the rodeo but the Warden/prison takes a 20% cut. The rodeo makes approximately $1 million each weekend in October as the new arena (built by inmates in short order under Cain’s directive) seats 10,000. This is just one of several money-making endeavors at Angola that depends on neo-slave inmate labor starting at 2 cents per hour—the minimum wage had been raised to 4 cents per hour but was recently returned to 2 cents, according to the tour guide. The highest available wage for a few rare jobs is 20 cents per hour.

Despite the supposedly benign tour, both students and I were horrified. There is a cavalier attitude, a blasé’ acceptance of capital punishment, mass incarceration and of course little critique of the class and race dynamics of the inmate population—80% of whom are black and nearly all of whom were poor, under-educated and dependent on a public defender at trial. There is passive acceptance and even sometimes celebration of Louisiana’s harsh sentences—it has the highest incarceration rate in the US—and of the fact that 90% of the inmates will die there and 80% will receive no visitors after 5 years.

Angola is reminiscent of Toni Morrison’s description of the plantation “Sweet Home” in her novel Beloved—a physically beautiful and natural space that is the site of great hidden suffering and degradation. It is a place where men are made to be docile “yes sir” and “yes ma’m” boys—where only the compliant and subservient are slightly rewarded, but are still disappeared, invisible and inconsequential to those inside and outside the gates. Yes, you can survive and maybe work a tolerable job there after decades of submission–but at what cost? And, what of the rest who resist?

Those who want to learn more should watch the films –The Farm and The Farm: 10 Years Down. A word of caution though: while much is revealed, they do, in my estimation, especially in the second film, over-estimate an inmate’s chances of leaving Angola and “success” of the moralistic program imposed by Warden Cain. The stories of George Crawford and Vincent Simmons are much more typical than those of Ashanti Witherspoon and Bishop Tannehill.

A3N: Many people call Angola Prison a “modern day slave plantation.” Do you think this is a fair label?

NAH: Absolutely. Angola was and is still is very much a plantation. At 18,000 acres, it is the largest prison in the US—the only prison with its own zip code. Mostly black men are still maintaining the same agricultural activity—planting, hoeing, picking cotton and other crops by hand—that slaves did originally. And they are doing so as captives who are compensated for their back-breaking labor with mere pennies per hour. While Warden Cain may not be Simon Legree, he is still a plantation master—albeit one who uses Christianity as a means of controlling the neo-slave labor under his watch. The very same practices and social control mechanism that existed under slavery persist—just under a new name.

My interest in Angola is as both a paradigm of the Southern transformation of plantations into prisons and as a prototype for what we now call the prison industrial complex. Many old plantations in the South became prisons after the Civil War. Angela Y. Davis traces the initial rise of the penitentiary system to the abolition of slavery, writing: “in the immediate aftermath of slavery, the southern states hastened to develop a criminal justice system that could legally restrict the possibilities of freedom for the newly released slaves.”

Slave Codes became Black Codes and criminalized a range of activities if the perpetrator was black. The newly acquired 15th Amendment right to vote was curtailed by tailoring of felony disenfranchisement laws to include crimes that were supposedly more frequently committed by blacks. And, the liberatory promise of the 13th Amendment – “Neither slavery nor involuntary servitude shall exist in the United States”- contained a dangerous loophole- “except as a punishment for crime”. This allowed for the conversion of the old plantations to penitentiaries, and this, with the introduction of the convict lease system, permitted the South to continue to economically benefit from the unpaid labor of blacks.

The patterns established in the old south have proliferated and expanded throughout the US, as African Americans are disproportionately policed, prosecuted, convicted, disenfranchised and imprisoned in the prison industrial complex. There has been a corresponding shift from de jure racism codified explicitly into the law and to a de facto racism where people of color, especially African Americans, are subject to unequal protection of the laws, excessive surveillance, extreme segregation and neo-slave labor via incarceration—all in the name of “crime control”. It is the current manifestation of the legal legacy of the racialized transformations of plantations into prisons, of Slave Codes into Black Codes, of lynching into state-sponsored executions. The “imputation of crime to color” that Frederick Douglass warned of 125 years ago continues to the present.

Angola 3 News is a new project of the International Coalition to Free the Angola 3. Our website is http://www.angola3news.com where we provide the latest news about the Angola 3. We are also creating our own media projects, which spotlight the issues central to the story of the Angola 3, like racism, repression, prisons, human rights, solitary confinement as torture, and more.

Hell hath no fury like a drag queen scorned.
-Sylvia Rivera

The chronology below requires little introduction; the actions of all these rioters speak for themselves. Suffice to say that this chronology is a small attempt to address a fallacy in popular conceptions of insurrection—that insurrection is ‘macho,’ masculine, or that it reinforces gender norms. It should also address another fallacy in the commonly understood chronology of queer and trans resistance—the one that says “Stonewall was first.”
A note on language. Any terms we apply anachronistically will fail to reflect the ways these individuals and collectives identified. Moreover, we have first-hand accounts from none of these rioters, except some Stonewall and Compton’s participants. Since any language we choose for such a broad span of time, place and culture will be historically inaccurate, we just say genderfuck insurrection. It has the nicest ring to our ears.
Genderfuck is an active term; it speaks of a force that acts upon gender normality. This is more interesting to us than other terms that are passive and speak of identity, which attempt to freeze and quarantine gender transgression into special individuals.
Our tour begins in Greece, the cradle of democracy and the location of the most recent massive insurrection against the false hope of democracy…

390 – Thessalonica, Greece. Butheric, the commander of the militia, arrested a popular circus performer under a new law that punished “male effeminacy.” The people of Thessalonica, who loved the performer, rose up in rebellion and killed Burtheric. In response to the insurrection, authorities rounded up and massacred three thousand people.

1250 – Southern France. A small crowd of cross-dressed males pranced into the home of a wealthy landowner. They sang “We take one and give back a hundred,” and ignored the protestations of the lady of the house as they looted the estate of every possession.

1450-51 – Cade’s Rebellion in Kent & Essex, England. Led by the “servants of the Queen of the Fairies,” the peasants broke into the Duke of Buckingham’s land and took his bucks and does.

1530 – ‘New Spain.’ During his campaign of conquest against communities of resistance in western portions of “New Spain,” Spanish conquistador Nuño de Guzmán wrote of a battle. The very last indigenous warrior taken prisoner after the battle was, in the conquistador’s words, “a man in the habit of a woman” who had “fought most courageously.”

16th century – Europe. Urban carnivals throughout Europe integrated cross-dressing and masks as key elements. The festivals were organized by societies of unmarried ‘men’ with trans personalities. They were called the Abbeys of Misrule, Abbots of Unreason, ‘Mére Folle and her children,’ and others. During festival, they would ‘hold court’ with mock marriages and issue coins to the crowds. They made fun of the government, critiqued the clergy, and protested war and the high cost of bread.

1629 – Essex, England. Grain riot led by ‘Captain’ Alice, who was trans.

1630 – Dijon, France. Mére Folle and her Infanterie went beyond throwing carnivals and mocking elites. They led an uprising against royal tax officers. As a result, a furious royal edict abolished the Abbey of Misrule.

1631 – England. Riots again enclosure led by ‘Lady Skimmington’ drag mob.

1645 – Montpellier, France. Tax revolt led by La Branlaire, who was called by a term for masculine women.

1720 – The Caribbean Sea. Untold numbers of trans pirates sailed across the open seas in the Golden Age of Piracy. It was not altogether uncommon at the time for “women” to “pass as men” while sailing in the navy, on mercantile ships, and as pirates. The two most well-known trans pirates of the era are Read and Bonn. They sailed together with Captain John Rackham, and their stories are known from when they were put on trial for piracy. They were said to be the most fierce and courageous fighters in their crew. Like most pirates, they were faggots.

1725 – Covent Garden Molly House Rebellion, London, England. Since 1707, the Societies for the Reformation of Manners carried out systematic attacks on London’s queer underground. More than 20 “molly houses” were raided by police in London and many “mollies” (mtfs) publicly dragged and hung for cross-dressing. But on one day in 1725, the police attempted a raid of a Covent Garden molly house, and the crowd of mollies, many in drag, fiercely and violently fought back.

1728-1749 – Toll Gate Riots in England. “To cite but four examples, toll gates were demolished by bands of armed men dressed in women’s clothing and wigs in Somerset in 1731 and 1749, in Gloucester in 1728 and in Herefordshire in 1735.”

1736 – Edinburgh, Scotland, “the Porteous Riots, which were sparked by a hated English officer and oppressive custom laws and expressed resistance to the union of Scotland and England, were carried out by men disguised as women and with a leader known as Madge Wildfire.”

1760s – White Boy commons restoration movement in Ireland. The ‘White Boys,’ a peasant guerrilla group who called themselves ‘fairies’ and did mischief at night, were a central feature of the rural class war. They destroyed enclosures, sent threatening letters to elites, reclaimed properties seized by landlords, and freed bound apprentices. They were finally put down by armed force. Their spirit inspired the formation of the ‘Lady Rocks’ and ‘Lady Clares’ in the 1820s and 1830s, and the later Ribbon Societies and Molly Maguires—all were involved in Ireland’s anti-enclosure and anti-colonial struggles and all cross-dressed.

1770s – Beaujolais, France. ‘Male’ peasants dressed as women attacked surveyors assessing their lands for a new landlord.

1812 – ‘General Ludd’s wives’ loom riot, Stockton, England. One of the early Luddite Rebellions against the Industrial Revolution was led by “General Ludd’s wives,” two cross-dressed workers. The mob of hundreds broke windows, stoned the house of Joseph Goodair, a factory owner, and later set fire to his house. They destroyed the products in the steam loom factory, smashed the looms and burned the factory to the ground. The rioting went on for four days until it was stopped by the military at Stockport, and then broke out again at Oldham.

1820s – Ireland. The ‘Lady Rocks’ militant Irish resistance group active; inspired by the White Boys, they wore bonnets and veils.

1829 – The War of the Demoiselles in the Pyrenees. A peasant uprising against restrictive forest code in which the peasants cross-dressed.

1830s – Ireland. The ‘Lady Clares’ militant Irish resistance group active; inspired by the White Boys, their ‘official’ costume was cross-dressing.

1839-1844 – Welsh Toll-gate Riots, carried out by ‘Rebecca and her daughters.’ One well-documented instance was on May 13, 1839. At dusk, a call of horns, drums and gunfire are be heard across the western Welsh countryside. Armed male peasants, dressed as women, thunder up on horseback, waving pitchforks, axes, scythes, and guns. As they storm the toll gate their leader roars: “Hurrah for free laws! Toll gates free to coal pits and lime kilns!” These demands are punctuated by a cacophony of music, shouts, and shotgun blasts. The rebel troops smash the toll barriers and ride away victorious. They call themselves “Rebecca and her daughters.” The Rebeccas are active for four years in Wales, leading thousands of cross-dressed “daughters” in the destruction of turnpike toll barriers. They receive widespread popular support.

1843 – Militant resistance group the ‘Molly Maguires’ active in Ireland. Inspired by the White Boys, the word “Molly” was the vernacular equivalent of what we might call “queen” today.

1959 – Cooper’s Donuts Riot, LA Los Angeles, May 1959. Police attempted a raid on Cooper’s Doughnuts, a late-night hangout for drag queens, butch hustlers, street queens and johns. The cops demanded IDs. The queers fought back. Doughnuts and coffee cups become projectiles. Fighting spilled out onto the street. The cops, taken by storm, called for backup. Rioters were arrested and the street was closed off for a day.

1966 – Compton’s Cafeteria Riot, San Francisco, August 1966. Compton’s Cafeteria, an all-night hangout for drag queens, and hustlers in the Tenderloin neighborhood. The restaurant management called the police on a group of young queens who were being rowdy. A police officer who was used to roughing up Compton’s regulars grabbed a queen. She threw her coffee in his face. A fight broke out. Plates, trays, cups, and furniture were thrown. The plate-glass windows of the restaurant were smashed. Police called for backup as the riot took the street. The windows of a cop car were smashed and a newspaper stand went up in flames.

1969 – Stonewall Riot, New York City, June 28. The police conduct a ‘routine’ raid of the Stonewall Inn in Greenwich Village. They began to round up trans people, drag queens and kings to be arrested for cross-dressing, which was illegal. Hostility grew and grew until an officer shoved a queen, who responded by hitting him on the head with her purse. The crowd became fierce. Cops were pelted, first with coins and then with bottles and stones. When a bull-dyke resisting arrest called to the crowd for support, the situation exploded. The crowd tried to topple the paddy wagon while the police vehicles got their tires slashed. The crowd, already throwing beer bottles, discovered a cache of bricks at a construction site. Cops were forced to barricade themselves inside the Inn. Garbage cans, garbage, bottles, rocks, and bricks were hurled at the building, breaking the windows. Rioters ripped up a parking meter and used it as a battering ram. The mob lit garbage on fire and sent it through the broken windows; squirted lighter fluid inside and lit it. Riot police arrived on the scene, but were unable to regain control of the situation. Drag queens danced a conga line and sang songs amidst the street fighting to mock the inability of the police to re-establish order. The rioting continued until dawn, and for the next four days. Crowds filled the streets and smashed more cop cars, set more fires, and looted stores.

1970 – New York City. Marsha P. Johnson and Sylvia Rivera, veterans of the Stonewall riots, formed the Street Transvestite Action Revolutionaries (STAR). Marsha and Sylvia opened the STAR house for homeless drag queens and runaway queer youth to stay in. The house mothers hustled to pay rent so their kids wouldn’t have to. The youth, in turn, stole food to bring home. STAR linked up with the Young Lords, a revolutionary Puerto Rican group, and with the Black Panther Party.

http://gendermutiny.wordpress.com/

από το 4ο τεύχος του Pink and Black Attack

ω συντροφε καταναλωτη
ειμαστε περικυκλωμενοι
απο κλεφτες

μη φοβασαι
θα σε σωσω
εγω
καλη μου κυρια

μη μιλατε
μας ακουνε
κι επερδηθην

αισχος κυριε πολιτσμαν

Πότε πια θα ξεπεράσουμε το σύνδρομο του μάρτυρα; Επειδή κάποιος έχει βασανιστεί αυτομάτως αθωώνεται ή/και αποδεικνύεται η πολιτική του χροιά; Έχει καταντήσει το βασανιστήριο ένα ιστορικοπολιτικό χωνευτήρι όπου όλοι μαζί αριστεροί-δεξιοί και άλλοι χορεύουμε και τραγουδάμε στο όνομα της εθνικής συμφιλίωσης. Ρε δε γαμιέστε κι εσείς κι ο γρύλλος σας; Ευτυχώς ε; Ευτυχώς που ήρθε και μια χούντα και αθωωθήκατε κι εσείς οι σκατόσποροι γερμανοτσολιάδων, δωσίλογοι και πάσης φύσεως αποβράσματα και υπερασπιστές της καθεστηκυίας τάξης. Δοξάζετε το μαλάκα τον Καραμανλή γιατί αυτός βασάνιζε μόνο αριστερούς έτσι; Και τώρα εξισώθηκαν όλα έτσι; Και πρέπει εμείς να σας προσκυνάμε σαν πεφωτισμένους ηγέτες ε; Σκατά στα μούτρα σας, κακό ψόφο και σκατά στους τάφους σας. Μίκυδες, Μελίνες και Ρίτσοι. Να πάτε να γαμηθείτε κι εσείς και το πνευματικό σας ηγετηλίκι. Όπως ζήσαμε χωρίς εσάς έτσι θα ξαναζήσουμε. Με υπαρκτούς ήλιους δικαιοσύνης και πράγματα που για σας είναι ανάξια.

Μια είδηση για τον πούτσο:

Η 62χρονη Γερμανίδα που συνελήφθη πρόσφατα για υπεξαίρεση συνολικά 7.6 εκατ. ευρώ από λογαριασμούς ευκατάστατων πελατών της τράπεζας που διοικούσε για τα μεταφέρει σε άλλους φτωχότερους, δήλωσε κατά τη δίκη της ότι «οι πελάτες με ρωτούσαν αν μπορώ να βοηθήσω. Δεν καταλαβαίνω πια. Πρέπει να είχα το σύνδρομο του σαμαρίτη», πυροδοτώντας συζήτηση για το αν πραγματικά υπάρχει τέτοιο σύνδρομο.

Και ένα ποίημα για την καβάλα:

Η μαϊμου και το δελφίνι
(ή Άμα δεις τον Αίσωπο, πες του ότι γαμιέται)

-Έλα,
ανέβα στην πλάτη μου
και θα σε βγάλω εγώ στη στεριά

-Αχ, ευχαριστώ πολύ καλό μου ψάρι

-Δεν είμαι ψάρι μαντάμ

Υγ. Προς πρόκληση παρεξηγήσεων, το ποίημα μου αρέσει, η είδηση μου γυρνάει τα άντερα.

Είμαι το λιγότερο ευτυχισμένος και περήφανος για όσα συνέβησαν αυτές τις μέρες. Δεν το λέω με καμμιά πατερναλιστική διάθεση, ξέρω πως στα παπάρια και τις ωοθήκες τους με γράφουν όσοι έκαναν κάτι αυτές τις μέρες και καλά κάνουν. Ένα μπράβο κι ένα ευχαριστώ μόνο από μένα που με την πρώτη ευκαιρία θα βρεθώ μαζί σας. Σπάστε τα όλα.

Γιατί ανατριχιάζω όταν βλέπω φλεγόμενα γουρούνια;
Γιατί η καρδιά μου χτυπά πιο γρήγορα όταν βλέπω την άλλη πλευρά της πόλης, αυτήν με τις φωτιές και τους καπνούς και τ’ αναποδογυρισμένα αυτοκίνητα;
Γιατί δακρύζω αφου δεν είμαι εκεί;

η πεταλούδα και η καρέκλα

σε torrent εδώ

μια κρύα σφαίρα για όλους σας και ένας ρηχός τάφος

Αγανακτισμένοι πολίτες
και θρησκευτικοί παράγοντες τα βρήκανε. Οργανωθήκανε.
Αγόρασαν μπιτόνια.
Και βενζίνα.
Θα σας καταβρέξουν. Θα σας κάψουνε λέει.
Σά τυφλοπόντικες λέει.
Κλούβες με αστυνομικούς
ματάκηδες ανίκανοι οι γιατροί στο Ηθών
μουνόψειρες κάνουν σουλάτσο τη μέρα στο μυαλό σας
λευκόρροια στον ύπνο οι τσιλιαδόροι
-ποιανού το μέρος παίρνουνε.
Εδώ καίμε τις μάγισσες. Γαμάμε τις πουτάνες.

Εδώ και κάτι μέρες κυκλοφορεί ο αυτόματος συντάκτης εξεγερσιακών προκυρήξεων. Μπορείτε να παράγετε αμέτρητες προκυρήξεις ξανά και ξανά και να διαβάσετε το σκεπτικό του ανθρώπου που τον έφτιαξε. Αν έχετε και χιούμορ θα γελάσετε ή και θα κλάψετε, ανάλογα.

Η επανάσταση χωρίς χιουμορ είναι σαν γριά γεροντοκόρη που δεν την χορεύει κανένας -Τζιμάκος

Γόρδιος δεσμός το σουτιέν σου φακλάνα μου
σ’ αγάπησα γιατί έμοιαζες στη μάνα μου
Πώς να το λύσω να ξεχυθούν οι αδένες σου
να πασαλείψω τα σάλια και τις βλέννες σου

Είσαι χοντρή, πνιγμένη μες στο λίπος
ένα απαίσιο και αιμοβόρο κήτος
Σαν Ιωνάς θα ζω στα σωθικά σου
μέχρι να μάθω ζωή τα μυστικά σου

Βγάζω βολτίτσα το αστρικό μου σώμα
πάνω απ’ της πόλης το τουμπανιασμένο πτώμα
Τσίμπα με, αγάπη μου, να δω αν ονειρεύομαι
άραγε υπάρχω, αφού κλάνω κι αφού ρεύομαι

Είσαι χοντρή, πνιγμένη μες στο λίπος
ένα απαίσιο και αιμοβόρο κήτος
Σαν Ιωνάς θα ζω στα σωθικά σου
μέχρι να μάθω ζωή τα μυστικά σου

Ένοχο πάθος ροκανίζει την ψυχή μου
μ’ αυτό το τέρας θα περάσω τη ζωή μου
Σ’ αυτό το σώμα που ‘χω μπει δεν είμαι μόνος μου
είναι και δεύτερη μαμά, ο αστυνόμος μου

Είσαι χοντρή, πνιγμένη μες στο λίπος
ένα απαίσιο και αιμοβόρο κήτος
Σαν Ιωνάς θα ζω στα σωθικά σου
μέχρι να μάθω ζωή τα μυστικά σου

Όλο το βιβλίο βρίσκεται εδώ και σε εκτυπώσιμη μορφή.

Περιμένω εντυπώσεις.

Το στρατολογικό σύστημα κατάρρευσε – η θητεία είναι εθελοντική

Η παραπάνω δήλωση δεν είναι υπερβολική. Αν φροντίσετε να ενημερωθείτε και να ξέρετε τι συμβαίνει δεν υπάρχει κανένας λόγος να στηρίξετε το στρατιωτικό μηχανισμό. Το πρώτο και σημαντικότερο που μπορείτε να κάνετε είναι να πείτε σε όποιον ξέρετε κάτω των 18 να μην πάει να παρουσιαστεί σε περιοδεύων. Αν είστε μεγαλύτεροι, φροντίστε να γραφτείτε σε σχολή αν μπορείτε. Έτσι θα πάρετε αναβολές που μπορούν να σας πάνε χωρίς υποχρεώσεις ως τα 31 (αν κάνετε διδακτορικό). Αναλυτικές πληροφορίες στον Οδηγό Ανυποταξίας από το site omhroi.gr.

Τώρα, είναι εφικτό να αρνηθούμε την αγκαλιά της Μαμάς Πατρίδας που τρώει τα παιδιά της. Όσο πιο πολλοί το κάνουμε τόσο πιο γρήγορα θα μπει σε μπελάδες το στρατοκρατικό έκτρωμα. Βάλτε το χέρι σας να καταστρέψουμε μαζί το στρατό. Δεν είναι καν ανάγκη να είστε αντιρρησίες, αρκεί να θέλετε η ζωή σας να καθορίζεται μόνο από σας.

Από τα Bash Back! News

Έχουμε πόλεμο μην το γελάς μωρό μου, να μην αφήνεις το παράθυρο ανοιχτό. Δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να μπει μεσά. Καμμιά σφαίρα αδέσποτη ή ακόμα και καμμιά δεσποτική.

Κάθε φορά που διαβάζω προκύρηξη, πρώτα χαίρομαι, μετά βαριέμαι και τέλος λυπάμαι. Χαίρομαι γιατί μ’ αρέσει που υπάρχουν άνθρωποι που δε συνήθισαν το κτήνος, που με τον τρόπο που αυτοί ξέρουν, παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Που αντεπιτήθενται όταν οι υπόλοιποι κοιτάμε ανήμποροι. Βαριέμαι γιατί συνήθως αυτοί οι άνθρωποι είναι φλύαροι χωρίς λόγο, αναλώνονται αναμασώντας τα αυτονόητα και μερικές φορές δείχνουν πρησμένοι από την πολλή αυταρέσκεια. “Εγώ είμαι αντάρτης πόλεως εγώ”. Λυπάμαι γιατί ακόμα κι εμείς που χαιρόμαστε όταν πλήττεται ένα σύμβολο εξουσίας, κοροϊδευόμαστε.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τη βία όταν αυτή στρέφεται ενάντια στο καταπιεστικό άκρο ενός διπόλου εξουσίας. Αντίθετα, την θεωρώ θεμιτή. Πρέπει όμως να σκεφτούμε τι πετυχαίνουμε έτσι.
Ας σκεφτούμε ένα υποθετικό σενάριο. Εγώ, ένα άτομο μέσα σε αμέτρητα κοινωνικά και συντροφικά δίκτυα, ενοχλούμαι από την ύπαρξη των μπάτσων. Η ταυτόχρονη ύπαρξη μας σε αυτό το σύμπαν αποτελεί κοσμικό παράδοξο. Ό,τι είναι και ό,τι συμβολίζουν είναι αντίθετο με ό,τι είμαι και συμβολίζω εγώ. Μία λύση γι αυτό μου το πρόβλημα είναι να γίνω “αντάρτης πόλεως” και να φυτεύω σφαίρες σε μπατσοκούτελα με την ελπίδα ότι κάποια μέρα από κει θα φυτρώσει το δέντρο της εναντίωσης στα όργανα εξουσίας. Μια μικρή ανασκόπηση του αντάρτικου πόλεων θα μας δημιουργήσει αρκετές αμφιβολίες για το αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Η λογική του “κάνω επισφαλή τη δουλειά των μπάτσων για να μειώσω τους αριθμούς τους” δεν στηρίζεται προς το παρόν από πραγματικά στοιχεία. Αντίθετα, οι μπάτσοι κάθε μορφής καθημερινά αυξάνονται.
Αν όμως, μάθαινα κάτι άλλο. Αν μάθαινα πως να σκοτώνω το μπάτσο μέσα μου. Αν μαζί με άλλους μαθαίναμε πως να σκοτώνουμε ο ένας τον εσώτερο μπάτσο του άλλου και όλοι μαζί ξεκινούσαμε αντάρτικο ιδεών, σαμποτάζ εννοιών και βάζαμε φωτιά, όχι στα σύμβολα, στην εξουσία την ίδια. Τότε δεν θα καταφέρναμε κάτι; Δεν θα μειώνονταν οι αριθμοί των μπάτσων;

Αν μάθουμε να σκοτώνουμε ιδέες, ο μπάτσος θα γίνει είδος υπό εξαφάνιση.