Γιατί οι μπάτσοι πάνε δυο-δυο;
Στην παλιά του εκδοχή το ανέκδοτο απαντούσε “γιατί ο ένας ξέρει να γράφει, κι ο άλλος να διαβάζει”. Αυτό όταν ακόμα τα παιδιά των αστών, μικρό- και μεσό-, σνομπάριζαν τους μπάτσους ως αγράμματα βλαχαδερά. Εδώ και μερικά χρόνια, απαντάμε “γιατί όλα τ’αρχίδια πάνε σε ζευγάρια”. Αφενός γιατί σχεδόν όλοι πια τελειώνουμε την υποχρεωτική εκπαίδευση, αφετέρου γιατί τώρα πια δεν το σνομπάρουμε όλοι και τόσο το μπατσιλίκι. Δεν είναι λίγες οι φορές που σφίγγεται το στήθος μου όταν ακούω δεκαεξάχρονα να σχεδιάζουν να πάνε σε αστυνομική σχολή γιατί θα τους “εξασφαλίσει”. Η μιζέρια και η άγνοια είναι οι καλύτερες φίλες.
Μετά από προσπάθεια, λόγω απέχθειας προς το περιεχόμενο αλλά και στον τρόπο παρουσίασης του, κατάφερα να τελειώσω το “ΜΑΤ: Οι Κρανοφόροι” του Χρήστου Μπρατάκου. Γόνος “δημοκρατικής” αστικής οικογένειας γίνεται μπάτσος αμέσως μετά τη χούντα και μετά ματατζής στη νεοσύστατη τότε υπηρεσία. Βιβλίο αυτοβιογραφικό, τραγικό ως προς τη σύλληψη και την εκτέλεση, με τραγελαφικές λογοτεχνικίζουσες βλακείες και ηθικά μηνύματα του πούτσου που ευτυχώς διαβάζεται γρήγορα, μάλλον γιατί ο κύριος συγγραφεύς (μη χέσω) ήταν από τη γενιά που το ανέκδοτο απαντιόταν με την παλιότερη εκδοχή.
Θα ήθελα να το σχολιάσω λεπτομερώς αλλά δεν αξίζει ούτε το χρόνο ούτε το χώρο. Δεν θα δυσκολευτείτε να καταλάβετε πως είναι αν σκεφτείτε τη συγκυρία δημιουργίας του, ότι δηλαδή το έγραψε μπάτσος, ματατζής με ψευδαισθήσεις συγγραφικού ταλέντου. Καλύτερα να μασάς, ζώον.
Ο τύπος πρώτα προσπαθεί να δώσει ψυχή στο τέρας, να μας πείσει δηλαδή ότι υπάρχουν και καλοί μπάτσοι, οι οποίοι λόγω συγκυριών, ιδεολογίας (άκουσον άκουσον) ή και της πόρνης της κενωνίας, κατέληξαν εκεί που είναι, σιγά-σιγά να χάνουν την ανθρωπιά που είχαν χωρίς βέβαια να φταίνε αυτοί. Μετά περνάμε στο στάδιο της “κριτικής” των “αποπάνω” όπου κάποιος άλλος φταίει για ότι γίνεται, όχι οι καημένοι οι μπάτσοι. Και τέλος περνάμε στο γνωστό ποιηματάκι που δεν έχω για κάποιο λόγο βαρεθεί να ακούω ακόμα, για όλα φταίνε οι κακοί αναρχικοί, που παρασέρνουν τα καημένα τα παιδάκια, οι νοικοκυραίοι είναι μαζί μας και άλλες πολλές πίπες αυτοϊκανοποίησης.
Τώρα θα μου πεις, γιατί το διάβασα; Για ένα λόγο μόνο, έχει απίστευτο γέλιο. Η έννοια και μόνο του “ανανήψαντα” ματατζή (το βιβλίο τελειώνει με την παράιτηση του) είναι απίστευτα σουρεαλιστική. Φυσικά το βιβλίο αποτυγχάνει στο να πετύχει τον αυτάρεσκο στόχο του, το τέρας δεν θα αποκτήσει ποτέ ψυχή, όπως και δεν θα υπάρξουν ποτέ αρκετά σκατά για να στοιβαχτούν πάνω στους μπάτσους. Αλλά, πετυχαίνει στο να γελάς χαιρέκακα εις βάρος του. Είναι ένα είδος πολιτικού σλάπστικ.
Ψάξτε να το βρείτε, υπάρχει σε διάφορα μέρη, και διαβάστε το ανέκδοτο. Θα σας χαρίσει αμέτρητες στιγμές γέλιου.
